Mówienie jest porządkowaniem materii słowa. Owo porządkowanie odbywa się według prawideł języka jakim się posługujemy. Jeśli zaczniemy mówić o zasadach języka tymże językiem, to okaże się, że stajemy w miejscu krańcowym, jawiącym się na kształt legendarnej krawędzi świata. Patrzenie z tej perspektywy daje nam możliwość maksymalnego zbliżenia
się do strukturalnych podstaw języka. “Mówienie o mówieniu” jest tautologią, pozornym zapętleniem; jednak potraktowane jako metoda pozwala obnażyć konstrukcję języka. Przeniesienie tej metody na grunt malarstwa otwiera analogiczne możliwości…

„Pomiędzy” jest relacją, która objawia się w wielości, a warunkiem sine qua non dla niej jest przestrzeń. Bez niej rzeczywistość ulega atrofii. Ona dzieli, ale też łączy; stwarza bliskość, ale również i dystans. Jest „sceną” na której rozgrywa się „dramat istnienia”. Przestrzeni wzajemnie się przenikających jest ogromna wielość. To za jej sprawą świat jest wielowymiarowy, możliwy do opisywania z wielu różnych perspektyw…

Kiedy zostałem poproszony przez redaktorów „Zeszytów Malarstwa” o krótki komentarz do moich rysunków, zgodziłem się, ale zaraz później zdałem sobie sprawę, że tym sposobem ukręciłem bicz na siebie samego…